De Pestenmelder

Vul de PestenMelder in

Lês it Frysk

nederlands

Ga direct naar de PestenMelder

In november 2015 opende ik de PestMelder. Inmiddels zijn er al 70(!) meldingen gedaan. Op de PestMelder kunnen pesterijen online gemeld worden. Dit wilde ik aanvankelijk aan de vertrouwenspersoon van de school melden maar keer op keer blijkt dat volkomen zinloos te zijn. Ik zal daarom, met toestemming van de ouders van de gepeste, een brief sturen naar de ouders van de pester. Aan de hand van de PestMelder laat ik dan zien wat hun kind werkelijk doet. Want pesters, maar ook de school, vertellen dat de ouders niet.

Ouders zijn aansprakelijk

 

Ik vraag de ouders om hulp om de pesterij te stoppen. En dat werkt héél goed want ook ouders van pesters zijn tegen pesten. En al helemaal als ik zeg dat zij aansprakelijk zijn voor de schade die hun kind veroorzaakt met dat pesten. De ouders tonen hun gezag en de kwestie wordt geruisloos opgelost. Het kind blijft leider van de peergroup en zorgt dat de meelopers ook stoppen met pesten want: Als uw kind opnieuw betrokken is bij een pesterij dan stellen wij u aansprakelijk voor: zaak-, letsel- en/of psychische schade waaronder derving van levensvreugd én voor alle kosten die nodig zijn om de schadevergoeding te innen. De kans dat er opnieuw gepest gaat worden is daardoor vrijwel nul want papa en mama nemen geen enkel risico.

 

Wat er mis gaat

Als een kind via de PestMelder vraagt of ik dit aan de vertrouwenspersoon/pestcoördinator meld dan is de kans op slagen miniem! De juf en de meester gaan door mijn inmenging opeens wél ingrijpen. En dat doen ze op de hun vertrouwde manier, er moet over gepraat worden en dat doen ze dan eerst met het slachtoffer! Nu is praten een effectief middel om een conflict op te lossen maar pesten is géén conflict! Pesten is een wrede éénzijdige handeling tegen één persoon. Als je dat wilt stoppen dan moet je bij de dader zijn en niet bij het slachtoffer. Wat er mis gaat is dat scholen pesterijen op twee manieren aanpakken:

  1. ze doen helemaal niets;
  2. ze doen het verkeerde.

In beide gevallen krijgt het gepeste kind opdrachten zoals: assertiever worden, meer zelfvertrouwen krijgen, niet overal op reageren. Het kind moet naar het wondermiddel in de strijd tegen pesten: de ‘weerbaarheidstraining’. En nu er een pester op school rondloopt moeten alle kinderen van de school ook maar zo’n training volgen zodat het allemaal kanjers worden waar de pester dan geen vat meer op heeft. De pester moet hier ook aan mee doen zodat die de pesterij kan ‘verbeteren’. En wee degene die dat kwakzalverij durft te noemen!

 

Wat heeft de school gezegd?

Dit is wat er tegen het kind dat hulp kwam vragen is gezegd:

  • het gaat wel over
  • dat ze er wat aan gingen doen
  • Dat pesten niet mag gebeuren en dat wij het gaan aanpakken
  • dat ze me gaan helpen
  • ik wil geen geklaag meer horen over die drie jongens
  • Dat ik rustig moest blijven en dat we bepaalde instellingen hierover gaan informeren.
  • toen mijn dochter dat ging vertellen tegen een juf mocht hij weer naar buiten en kreeg ik te horen dan daagt ze het uit.
  • Dat alles goed komt.en dat ze zullen praten met de pesters.Maar dan wordt alles op mij gestoken, en ben ik de schuldige
  • ze probeert mij te helpen
  • Elke dag gebeuren dingen, werd veel gezegd en geschreven, zelfs openlijk in de door de mentrix gemaakte whatsapp groep (zij zelf verliet de groep).
  • als ik weghaal de seksuele intimidatie, dan blijven in het algemeen over: de haatberichten
  • Dat school niets meer kon doen. Ze praten alleen even met de pesters en laten het daar bij. Het pesten gaat gewoon verder.
  • Dat ze niks kunnen doen
  • ze proberen door spelletjes de ‘groepssfeer’ terug te laten komen in de klas.
  • dat ze met hun zouden praten , dit is een paar keer gebeurt , hierna werd het alleen maar erger en erger.
  • hij houdt er niet mee op, alhoewel we al een contract getekend hebben dat we elkaar moeten negeren.
  • Dat ze gaan kijken voor iemand aan te stellen als vertrouwens persoon buiten school. Dat ik ze moet negeren. Dat ik meer zelfvertrouwen moet krijgen.
  • Dat ik te snel reageer op het pesten.
  • De ik assertiveren moet worden en eens terug slaan. Maar ik wil niet slaan.
  • Ze zouden er wat aan doen.
  • Dat ze er niks tegen kunnen doen.
  • Dat ze het al een half jaar aan het oplossen zijn
  • Gaat wel over.
  • Blijf uit elkaars buurt.
  • dat ik naar een psygiator moet om mijn gedrag aan te passen

Dit komt uit de 38 meldingen die ik sinds november heb gekregen.

 

Een dagelijkse evaluatie

Als ik de melding wil doorgeven aan de vertrouwenspersoon dan zoek ik tevergeefs naar het e-mailadres van die persoon. Ik bel de school en die geeft dan het algemene e-mailadres want ‘dan sturen we het door’!  Vaak krijg ik de vertrouwenspersoon niet aan de telefoon wegens ‘ziekte’ of afwezigheid. Een school beloofde mij dat ik zo spoedig mogelijk teruggebeld zou worden maar de school is met drie man sterk de moeder gaan overtuigen dat het kind naar een weerbaarheidstraining moet en dat er dagelijks geëvalueerd moet worden. Er zijn geen maatregelen tegen de pester genomen. De pesters hebben op het schoolplein al gezegd dat het meisje ‘denkt’ dat ze gepest wordt. Dit wordt de volgende twee weken bekeken en dan weer twee weken, en dan weer… Net zolang tot ze van school is.

 

Waarom wordt er gepest?

Er zijn verschillende opvattingen over het ontstaan van pesten, de koplopers hierin zijn bedacht door de wetenschappers. Het is begonnen met Olweus die zei dat gepeste kinderen ‘anders’ zijn of doen. Aanpassing aan de meerderheid zou de pesterij stoppen. Dit bleek niet waar te zijn omdat alle kinderen ‘anders’ zijn maar dat niet alle kinderen gepest worden. Toen zei men dat gepeste kinderen niet assertief zijn en daarom op cursus moeten, maar ook dit bleek niet te werken. Vervolgens kwamen er Sociale Vaardigheidstrainingen voor de slachtoffers. Daarna kwamen de weerbaarheidstrainingen en die werden gevolgd door het blameren van de omstanders.

 

Groepsproces?

Een onderzoeker bekeek het schoolplein met een verrekijker en ontdekte dat er werd ‘meegepest’ en ‘aangemoedigd’ en daarmee werd pesten een groepsproces genoemd. Maar dit geldt natuurlijk niet voor de groepen 1, 2, 3 en 4. En ook niet voor de groepen in de midden- en bovenbouw van het voortgezet onderwijs. En in de groepen met verschillende leeftijden, zoals op het Montessori, Dalton en Jenaplan wordt zelfs 50% minder gepest. Als we van een pesterij horen dan gaat het om een leider en meelopers die tezamen slechts één doelwit hebben. Op een school met 200 leerlingen is dit een groep van hooguit 10 kinderen, dus voor 95% van de kinderen geldt de opvatting van het groepsproces niet. Maar hoe zit dat nou met de pesters? Hebben die dan niks met de oorzaak te maken? Volgens de wetenschap niet want er is niet één methode ontwikkeld die pestende kinderen begeleidt.

 

De oorzaak van pesten

Mijn opvatting dat pesten wordt veroorzaakt door de ontwikkeling van ons brein noemt de wetenschap: ‘idiosyncratisch’ (afwijkend van wat anderen vinden). Terwijl dit voortkomt uit de onderzoeken van prof. Loevinger en prof. Westenberg. De wijze waarop het brein van deze kinderen werkt is treffend bezongen in het lied “Op een mooie pinksterdag”. Kent u het nog? “Vader is de baas, vader is een duidelijke mengeling van ‘Onze Lieve Heer’ en sinterklaas. Lief hé? Maar dan: “Vader is een hypocriet, vader is een nul! Vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul’. Het kind kan hier niets aan doen. Bij grote mensen heet zoiets ‘ontoerekeningsvatbaar’ en is er psychologische begeleiding, bij kinderen is er een schandpaal.
Zie: Pesten, hoe komt dat nou?

 

Plan van Aanpak bij pesten

Staatssecretaris Dekker riep op tot een Plan van Aanpak om de ernstige gevolgen van pesten te voorkomen. De uitvoer van dat plan werd gedaan door de groep die in de afgelopen dertig jaar daarin helemaal NIETS heeft bereikt, namelijk: de wetenschap! Immers, als zij wel een bijdrage hadden geleverd dan zou er geen probleem van deze omvang zijn. De uit wetenschappers samengestelde beoordelingscommissie heeft, op een bijna corrupte wijze, alleen de ‘eigen’ methodes goedgekeurd. Dit tot grote ontsteltenis van de politiek en van de Raad voor het PO/VO. Dit had tot gevolg dat de scholen zelf mochten beslissen hoe ze het pesten wilde aanpakken. Het aanstellen van een pestcoördinator en een veelbelovend maar onbruikbaar pestprotocol is daarvoor voldoende. Scholen krijgen allerlei vormen van leerlingondersteuning behalve bij het levensbedreigende pesten, daar mogen ze zelf wat mee aanmodderen.

Kies een willekeurige plaats in Nederland, wijs een school aan en kijk naar het beleid. Stelt u zich eens voor dat uw kind op deze school gepest wordt. Waar vindt u dan hulp? Hoe gaat de school er voor zorgen dat uw kind morgen niet meer wordt gepest? Ik hoor het graag van u.

 

Voor de veiligheid van onze kinderen komt de school met een veelbelovende website. Maar kom je met je gepeste kind, dan kijken ze en lopen ze weg.

Veni Vidi Foetsie!